سر کلاسیم،اون داره جزوه مینویسه و من حواسم به جایی دور از کلاس و درس.پشت پیراهنش یه لک کوچولو.بهش میگم.با هر سختی شده سعی میکنه لکه رو خودش ببینه ،بالاخره با کمک من لکه رو میبینه.استاد دوباره شروع میکنه ،میخواد جزوه بنویسه ،گوشیشو میزاره رو میز من میگه واسه محمد اس ام اس بده تا واسم پیراهن بیاره.نگاهش میکنم،میگه بعد کلاس قرار دارم.میگم با این قیافه،با این مو،با این صورت نتراشیده.میگه مگه قرار باهاش ازدواج کنم.
اگه وضعت مهم نیست ،پس چرا لکه مهمه؟
اصلا از اینا بگذریم.گاهی که با بعضی چیزا مواجه میشم.فقط تماشا میکنم.یه چیزی که تو این دنیا جریان داره و من دارم از نزدیک تماشاش میکنم.احساس میکنم اینجور موقع ها مخاطبم متوجه میشه که الان خیلی از قضیه پرتم.شاید واسه همین بی اینکه چیزی بگم خودش گوشیشو برداشت ،نگاهی طلبکارانه به من کرد و خودش اس ام اسشو نوشت.
دنیا دنیا تفاوت،دنیا دنیا فاصله وجود داره بین تو و آدمایی که مجبوری تو یه جمع تحملشون کنی.زمانی هست که مجبوری با اونا باشی واسه همین شاید چشاتو ببندی رو خیلی چیزا و شباهت هارو گدایی کنی.
