این روزها تو ترکم.تو ترک چی؟یه عادت که شاید خوب باشه اما احساس میکنم بیشتر از اینکه خوب باشه بده.هرچند که خیلی ترکش سخته و همش احساس یه حال بهم خوردگی بهم دست میده.یه جور وقتی یه چیز تلخ میخوری میگی ایش و سرتو سریع برمیگردونی و احساس میکنی درونت روده ها معدت به نشانه اعتراض دارن بهم میپیچند.برام تقرییبا یه همچین حالتی.نسبت به آدما که تاره باهاشون آشنا شدم زیاد سخت نیست.یعنی سخت هست اما نسبت به آدمایی که باهاشون یه مدتی آشنام و به اینجور حرف زدن باهاشون عادت کردم،سختیش کمتر.حالا اون عادت لعنتی چیه؟اینکه به جای اینکه بگم تو خوبی بگم شما خوبین؟.مخصوصا تو دنیا مجازی عادت کردم آدما دوم شخص جمع خطاب کنم به جا دوم شخص مفرد.یه عده ایی به خاطر اینکار مسخرم کردن.یه عده ایی گذاشتن به حساب بچه مثبتیم.یه عده ایی گذاشتن به حساب اینکه خودم میگیریم و میخوام کلاس بزارمو از این چرت و پرتا.ولی فکر کنم پنج نفر هم فکر نکرده باشن این تنها یه عادت و من اینجوری راحتم و دلیل دیگه ایی نداره.واسه همین برداشتای جالبی که بقیه کردن گفتم اگه بیانمو تغییر بدم بهتر.از این بعد باهمه داش مشتی گونه و دمت گرمو دمت دشلمه ،کوچکتیمو اینا صحبت میکنم.
